Oud en nieuw heb je één keer per jaar. Maar als je serieus met AI werkt, heb je het elke week. Op een vast moment springt de teller terug naar nul en mag je weer. Geen vuurwerk, geen oliebollen. Alleen een usage-bar die ineens weer groen staat.
Happy New TokenWeek.
In maart schreef ik 7 tips om slim met Claude te werken. Een half jaar later is er alweer genoeg veranderd. Nieuwe modellen, andere limieten, meer mogelijkheden — en vooral: steeds meer manieren om Claude intensief in te zetten. En als je hem veel gebruikt, ontdek je vanzelf iets anders: Claude heeft een meter. En die meter kan leeg.
Twee tellers, niet één
Dit is het stukje dat je vooral merkt als je Claude serieus gebruikt. Er lopen twee limieten tegelijk: een sessielimiet, die na een aantal uur weer herstart, en een weeklimiet daarboven, die op een vast moment reset. Je kunt dus tegen de eerste aanlopen terwijl je weekbudget nog prima is. Of andersom. Het voelt daardoor soms alsof Claude je zomaar de deur uit zet.
Dat doet hij niet.
Hij zegt eigenlijk gewoon:
Meneer, uw weektank is leeg.
Het zijn dus geen twee kanten van dezelfde tank. Zie het als een dagtank en een weektank. En ja: je kunt ze allebei leeg krijgen.
Alles komt uit dezelfde pot
En daar zit voor fanatieke Claude-gebruikers misschien wel de grootste verrassing. Chatten in de browser, werken in de desktopomgeving, coderen via de terminal: het verbruik komt uiteindelijk uit dezelfde beschikbare ruimte. Een middag stevig programmeren met Claude betekent dus dat je 's avonds minder ruimte hebt voor dat briljante blogidee.
Daar komen nog een paar dingen bij. Thinking en effort: meer redeneerkracht betekent doorgaans meer verbruik. Voor "maak deze alinea iets beter" hoef je niet de zwaarste denkstand open te trekken. Tools en connectors: websearch, research, MCP-koppelingen en andere hulpmiddelen kunnen behoorlijk aantikken. Handig als je ze nodig hebt, minder handig als ze vooral gezellig staan mee te draaien. En dan zijn er de lange gesprekken. Hoe langer een chat wordt, hoe meer context Claude moet meenemen. Uiteindelijk kan er automatisch worden samengevat om verder te kunnen. Handig, maar niet gratis.
Soms is een nieuwe chat gewoon goedkoper en eerlijk gezegd ook overzichtelijker.
Welk Claude-model wanneer?
Claude is inmiddels geen AI meer waar je "gewoon even iets aan vraagt". Je hebt verschillende modellen voor verschillende soorten werk.
Haiku — snel en licht. Herschrijven, samenvatten, eenvoudige vragen en bulkwerk. De bestelbus.
Sonnet — het werkpaard. Voor het meeste dagelijkse werk: code, analyse, documentatie, teksten en het uitwerken van ideeën. Vaak de beste balans tussen kwaliteit en verbruik.
Opus — het zware werk. Complexe architectuur, hardnekkige bugs, grote hoeveelheden context en problemen waarbij verschillende onderdelen tegelijk moeten worden overzien.
Je rijdt niet met een vrachtwagen naar de bakker om brood te halen maar je verhuist ook geen piano met een bakfiets.
Dat is misschien wel de belangrijkste regel. "Gebruik altijd het goedkoopste model" klinkt verstandig. Totdat je deze week bezig bent met een applicatie zoals ik dat op mijn werk was: een PWA, oftewel een Progressive Web App — een webapplicatie die zich op je telefoon of desktop bijna gedraagt als een normale app. Daarachter een API gebouwd met Python, de frontend met JavaScript en HTML, koppelingen met databases en authenticatie, een Windows Server die goed ingesteld moet worden, documentatie die gegenereerd moet worden en ondertussen ook nog de wijzigingen netjes naar Gitea.
Dat is geen "maak even een schermpje" meer, dat is een klus waar een klein team zomaar weken mee bezig kan zijn.
En als je dan Claude naast je hebt staan om mee te ontwerpen, programmeren, debuggen, documenteren, configureren en ondertussen je codebase bij te houden, dan is het eigenlijk niet zo vreemd dat die tokenmeter begint te roepen:
Hé vriend, rustig aan.
Een zwaarder model kan in zo'n situatie juist goedkoper zijn.
Niet in tokens.
In tijd.
Want drie rondes uitleggen, corrigeren en opnieuw proberen kosten ook iets.
Het punt is dus niet: zo weinig mogelijk tokens gebruiken.
Het punt is: de juiste tokens gebruiken.
Claude zegt: tokens op
En dan?
Drie opties.
Wachten. Saai, maar soms gewoon het beste antwoord. Als je tegen je sessielimiet zit, kan een paar uur wachten voldoende zijn. Zit je tegen je weeklimiet, dan wordt het een ander verhaal. Dat is het moment waarop je ineens begrijpt waarom iemand ooit de uitdrukking weekend heeft bedacht.
Bijkopen. Voor wie echt door moet, zijn er betaalde usage-mogelijkheden. Prima als je midden in een project zit en de deadline harder tikt dan je tokenmeter. Maar stel wel een grens. Want een AI die zonder morren blijft doorwerken is fantastisch. Tot je factuur hetzelfde enthousiasme laat zien.
Of overstappen naar een andere AI. Dat kan natuurlijk ook. Maar daar zit een verborgen kostenpost. Je neemt je context niet automatisch mee. Je projectstructuur, eerdere beslissingen, stijl, afspraken en alle kleine dingen die Claude inmiddels "weet" over je project blijven achter. Voor een losse vraag maakt dat niets uit. Midden in een bouwklus wel.
Dan bespaar je tokens, maar koop je uitleg.
Recht voor z'n raAPI
Tegen je Claude-limiet aanlopen betekent niet automatisch dat je hem verkeerd gebruikt.
Soms betekent het gewoon dat je veel werk verzet.
Daar wordt tokenverbruik nog weleens gezien als iets dat je koste wat kost moet voorkomen. Maar een complexe applicatie bouwen is nu eenmaal complex. Of je dat doet met tien uur programmeertijd of met een paar uur programmeren en een flinke bak AI-tokens: het werk verdwijnt niet.
De kosten verschuiven.
Waar het wél misgaat? Dertig berichten over vijf verschillende onderwerpen in één chat. Alle tools aan terwijl je alleen een functie wilt herschrijven. Een vage vraag stellen en daarna vijf keer uitleggen wat je eigenlijk bedoelde. Of Claude een complete roman laten schrijven terwijl je alleen vroeg om één alinea.
Dat is stationair draaien.
En stationair draaien is duurder dan hard rijden.
De echte winst zit niet in minder tokens
Misschien is dat uiteindelijk de belangrijkste les van veel werken met Claude. Je moet niet proberen zo weinig mogelijk AI te gebruiken. Je moet proberen zo effectief mogelijk AI te gebruiken.
Een goed geformuleerde opdracht. De juiste context. Het juiste model. De juiste tools. En vooral: weten wanneer je een gesprek moet voortzetten en wanneer je beter opnieuw begint.
Dat klinkt bijna als ouderwets programmeren.
Maar dan met een programmeur die je niet per uur betaalt.
Hij stuurt alleen wel een tokenrekening.
Tot slot
Je hoeft je werkweek natuurlijk niet in te richten rond een Claude-bargraph. Maar als je Claude veel gebruikt, is het wel handig om te weten dat er meerdere tellers lopen, dat niet ieder model hetzelfde kost en dat tools en lange context ook meetellen.
En misschien nog belangrijker: een lege tokenmeter betekent niet automatisch dat je iets verkeerd hebt gedaan.
Misschien heb je gewoon heel veel gedaan.
Dus:
Happy New TokenWeek.
Of, als je hem deze week vooral met Claude hebt volgeschoten:
Happy New ClaudeWeek.
Nieuwe week. Nieuwe tokens. Nieuwe ideeën.
En anders is er altijd nog koffie.
Tokens zijn de brandstof. Gebruik ze wijs.
