Claudestrofobie. Staat niet in Van Dale en ook niet op Google, maar ik heb 'm net als een aap(i) uit de mouw geschud. En hoe langer ik erover nadenk, hoe beter hij klopt (én klinkt 😄).
Het is een kruising tussen claustrofobie en Claude — en die combinatie is niet toevallig. Want als we het over AI hebben, hebben we het eigenlijk over Claude. Claude is inmiddels hét gezicht van AI voor veel mensen, net zoals Google ooit het gezicht van internet werd. Zeg je AI, dan zeg je Claude.
Claudestrofobie is dat lichte benauwde gevoel als iemand over AI begint en jij denkt: waar gaat dit heen, en wat betekent dit straks voor mij? Niet volle paniek, geen zweetaanvallen, maar wel zo'n druk op de borst waarvan je denkt… hmm, hier moet ik iets mee.
We hebben dit eerder meegemaakt
Alleen zijn we het blijkbaar vergeten.
Begin jaren 2000 was internet er al, maar half Nederland moest er nog niks van hebben. "Daar doe ik niks mee." "Veel te onveilig." "Dat wordt nooit wat."
Klinkt bekend? Vervang internet door AI en je zit midden in nu. Niet omdat mensen dom zijn, maar omdat mensen mensen zijn — we wachten, kijken de kat uit de boom, en hopen dat het misschien wel overwaait.
Alleen… AI waait niet over.
Het verschil zit 'm niet in de technologie zelf, maar in het tempo. AI gaat niet stap voor stap maar sprongsgewijs. Wat gisteren nog indrukwekkend was, is vandaag normaal en morgen achterhaald. En precies daar ontstaat die Claudestrofobie — niet omdat AI eng is, maar omdat je voelt dat je nét niet bijblijft, terwijl je eigenlijk nog moet beginnen.
Gaat AI mijn baan vervangen?
Dan de vraag die iedereen stelt, vaak een beetje half lachend maar toch serieus: gaat AI mijn baan vervangen?
Net als bij de Baron 1898 — van een afstand ziet het er beangstigend uit. Maar wie instapt, ontdekt al snel dat het meevalt. En daarna wil je nog een keer.
Eerlijk antwoord — ja en nee. AI vervangt geen mensen, het vervangt frictie. En soms ben jij, of jouw werk, precies die frictie. De collega die AI slim gebruikt schrijft sneller, denkt breder, test meer, maakt minder fouten — niet omdat hij slimmer is, maar omdat hij beter gereedschap gebruikt. Jij fietst nog tegen de wind in, hij heeft ineens wind mee.
De truc is ook niet dat je AI technisch moet snappen — laat dat lekker zitten. De truc is dat je het gebruikt. Zie het niet als tool maar als trainingspartner. Gewoon praktisch: "ik wil betere offertes schrijven, help me", "kijk even mee naar deze mail", "waar laat ik punten liggen?" — en blijf dat doen. Niet één keer, maar structureel. Stel doelen. Vraag aan het einde van de week een update: wat ging beter, waar liep je tegenaan, wat is de volgende stap?
En dan wordt het pas echt interessant. Upload een paar eigen berichten, gooi er wat offertes bij, en vraag Claude om daar een schrijfprofiel van te maken. Jouw stijl, jouw valkuilen, jouw sterke zinnen. Zeg daarna gewoon: "sla dit op als skill" — en Claude onthoudt wie jij bent. Volgende keer hoef je het niet opnieuw uit te leggen. Claude leert niet vanzelf wie jij bent, maar als jij hem dat eenmaal vertelt en het als skill opslaat, past hij zich elke keer weer aan. Dat is geen AI-magie, dat is gewoon slim gebruik van wat er al is.
En ergens is dat misschien wel het grootste voordeel. Want iedereen kan dit.
Recht voor z'n raAPI: De vraag is niet of AI jouw baan overneemt. De vraag is of jij AI inzet voordat je collega dat doet. Want geloof me, die collega bestaat al — en die zit waarschijnlijk dichterbij dan je denkt.
Claudestrofobie is dus geen angst voor AI. Het is het gevoel dat je nog in de deuropening staat terwijl het licht al naar binnen valt. Of met je handen omhoog ondersteboven hangt terwijl je eigenlijk gewoon had kunnen genieten.
En het mooie is — die deur zit niet op slot. Je moet 'm alleen zelf even verder open duwen.
