Hoe een simpele vraag over Satya Nadella mij deed beseffen dat de IT-wereld voorgoed is veranderd
Soms ontstaan de mooiste artikelen op momenten dat je ze totaal niet verwacht.
Ik zat met ChatGPT te brainstormen over een paar nieuwe blogs voor Bulls AI. We hadden het over NVIDIA, kunstmatige intelligentie en de mensen die op dit moment de technologiesector vormgeven. Op een gegeven moment kwam ChatGPT met een naam die ik natuurlijk weleens gehoord had, maar waar ik eerlijk gezegd niet direct een gezicht bij had.
Satya Nadella.
Mijn eerste reactie was heel simpel.
"Satya... wie?"
En juist die reactie zette me aan het denken.
Ik gebruik iedere dag Windows. Ik programmeer voornamelijk in PyCharm, werk met GitHub en begin mijn werkdag tegenwoordig bijna altijd met ChatGPT of Claude Desktop. Microsoft is letterlijk onderdeel van mijn dagelijkse werk. Toch moest ik even opzoeken wie Satya Nadella eigenlijk is, dus stel ik jou de vraag:
Weet jij, zonder te Googelen, wie Satya Nadella is?
Misschien wel. Misschien ook niet. Maar eigenlijk maakt het antwoord niet eens zoveel uit, want juist die vraag zegt iets over de tijd waarin we leven.
Van Bill Gates naar de nieuwe generatie
Twintig of vijfentwintig jaar geleden was zo'n vraag bijna ondenkbaar geweest. Microsoft was Bill Gates. Apple was Steve Jobs. Oracle was Larry Ellison. Dell was Michael Dell. Zelfs als je geen IT'er was, kende je die namen. De oprichters waren het gezicht van hun bedrijf en hun persoonlijkheid was onlosmakelijk verbonden met het merk.
Vandaag ziet de wereld er heel anders uit.
Natuurlijk kennen veel mensen binnen de IT Satya Nadella wel. Onder zijn leiding groeide Azure uit tot een wereldspeler, investeerde Microsoft vroeg in OpenAI en ontwikkelde het bedrijf zich razendsnel tot een van de belangrijkste spelers in het AI-landschap. Toch is het opvallend dat miljoenen mensen dagelijks Microsoft-producten gebruiken, terwijl ze nauwelijks weten wie het bedrijf leidt.
En terwijl ik daarover nadacht, viel me nog iets op.
De namen die tegenwoordig wél voortdurend langskomen zijn Jensen Huang, Elon Musk, Sam Altman, Mark Zuckerberg en Dario Amodei. Niet omdat zij dat per se willen, maar omdat zij het gezicht zijn geworden van misschien wel de grootste technologische revolutie sinds de komst van het internet.
Daarmee zijn we aangekomen bij wat ik de strijd der Titanen ben gaan noemen.
De nieuwe Titanen
In de Griekse mythologie waren de Titanen de machtigste wezens van hun tijd. Geen gewone stervelingen, maar reuzen die streden om de heerschappij over de wereld. Natuurlijk gaat die vergelijking niet helemaal op, maar de symboliek vind ik prachtig.
Ook vandaag zien we een klein aantal uitzonderlijke mensen die ieder op hun eigen manier de toekomst proberen vorm te geven.
Jensen Huang bouwt al meer dan dertig jaar aan NVIDIA. Ooit begonnen als fabrikant van grafische kaarten, vandaag de dag de drijvende kracht achter vrijwel iedere grote AI-doorbraak. Elon Musk probeert AI, robotica, ruimtevaart en elektrische mobiliteit samen te brengen in één gigantisch ecosysteem. Sam Altman bracht kunstmatige intelligentie met ChatGPT naar honderden miljoenen mensen, terwijl Mark Zuckerberg juist zwaar inzet op open modellen en AI voor een veel breder publiek beschikbaar wil maken.
En ergens op de achtergrond zit Satya Nadella. Misschien wel de stilste titaan van allemaal. Niet degene die dagelijks de krantenkoppen haalt, maar wel degene die ervoor zorgt dat AI langzaam verweven raakt met de software waar miljoenen mensen iedere dag mee werken.
Het fascinerende is dat deze bedrijven elkaar voortdurend uitdagen. OpenAI presenteert een nieuw model, Google reageert, Anthropic introduceert nieuwe mogelijkheden, Meta opent zijn modellen verder, xAI versnelt en NVIDIA presenteert weer een nieuwe generatie chips. Iedere stap van de één dwingt de ander om sneller te bewegen.
En weet je wie daar uiteindelijk het meeste voordeel van heeft?
Wij.
De aardverschuiving
Toch besefte ik tijdens dat gesprek met ChatGPT dat er misschien iets veel groters aan de hand is. Niet alleen in de wereld van AI, maar ook in mijn eigen manier van werken.
Ik programmeer inmiddels al heeeeel wat jaren 😄. Wie dat ook doet, herkent waarschijnlijk nog wel hoe een gemiddelde werkdag er vroeger uitzag. Browser openen, Google starten en vervolgens zoeken naar PHP-voorbeelden, Classic ASP-oplossingen, AJAX-calls, jQuery-snippets of een stukje SQL Server-documentatie. Stack Overflow en MSDN stonden standaard tussen mijn favorieten en voor je het wist had je twintig tabbladen openstaan.
Dat was toen heel normaal, sterker nog, zo werkte vrijwel iedere ontwikkelaar.
Misschien is dat wel het mooiste voorbeeld van de invloed die Google ooit had. "Even Googelen" werd geen merknaam meer, maar een werkwoord. Als iemand iets niet wist, zei je niet: "Zoek het eens op." Je zei simpelweg: "Google het even."
Ik heb jarenlang gedacht dat er niets groters kon ontstaan dan Google. Vrijwel alle kennis van de wereld lag binnen handbereik. Hoe zou daar ooit nog iets overheen kunnen?
Het antwoord bleek dichterbij dan ik dacht.
Van zoekmachine naar sparringpartner
Vandaag begint mijn werkdag totaal anders dan tien jaar geleden. Ik open niet eerst Google, maar ChatGPT of Claude Desktop. Ik stel een vraag, bespreek een architectuur, laat code beoordelen, spar over verschillende oplossingsrichtingen of werk samen aan een nieuw idee. Soms gaat het over Python, soms over fotografie, soms over energie en soms – zoals vandaag – over een nieuw artikel.
En heel eerlijk? Ik heb ChatGPT inmiddels gewoon 'Chef' genoemd. Je moet het beestje tenslotte een naam geven. Daardoor begint mijn werkdag tegenwoordig soms met één simpel woord:
"Chef..."
Dat klinkt misschien grappig, maar het zegt eigenlijk alles.
AI is voor mij geen zoekmachine meer geworden, maar een sparringpartner. Niet een systeem dat simpelweg een lijstje websites teruggeeft, maar een hulpmiddel waarmee je ideeën ontwikkelt, verbanden legt en jezelf laat uitdagen. Pas als ik een naam wil controleren, officiële documentatie nodig heb of een bron wil verifiëren, open ik Google nog even.
Zoals bij...
Satya Nadella.
En toen viel de cirkel ineens helemaal rond.
Misschien is dát wel de grootste revolutie
Google is natuurlijk niet verdwenen. Sterker nog, ik gebruik het nog vrijwel iedere dag. Alleen is de rol compleet veranderd. Voor mij is Google verschoven van primaire kennisbron naar een verificatietool. Dat klinkt misschien als een klein verschil, maar het is eigenlijk een fundamenteel andere manier van werken.
Vroeger verzamelde ik zelf alle puzzelstukjes door tientallen websites af te struinen. Vandaag bespreek ik eerst de puzzel met AI, laat me uitdagen door verschillende invalshoeken en controleer daarna of alle stukjes ook echt op hun plek liggen.
Dat had ik vijf jaar geleden eerlijk gezegd nooit durven voorspellen.
En misschien is dát wel de grootste aardverschuiving in de IT-wereld sinds de komst van het internet.
Niet omdat Google minder belangrijk is geworden, maar omdat de manier waarop wij kennis verzamelen, problemen oplossen en software ontwikkelen fundamenteel is veranderd.
Wie wint deze strijd?
Misschien is dat wel de verkeerde vraag.
Iedere keer wanneer OpenAI iets nieuws presenteert, versnelt Google. Wanneer NVIDIA nieuwe chips lanceert, reageren AMD en Intel. Wanneer Anthropic een nieuwe functie introduceert, volgen de anderen. Concurrentie zorgt ervoor dat innovatie steeds sneller gaat.
En misschien is dat wel het mooiste van alles.
Deze strijd kent helemaal geen echte winnaar.
Zolang deze Titanen elkaar blijven uitdagen, winnen wij allemaal. We krijgen betere software, slimmere AI, snellere hardware, meer keuze en gereedschappen waar we een paar jaar geleden alleen maar van konden dromen.
Tot slot
Het begon allemaal met één simpele vraag.
"Satya... wie?"
Maar uiteindelijk ging dit artikel helemaal niet over Satya Nadella.
En eigenlijk ook niet over Jensen Huang, Elon Musk of Sam Altman.
Het gaat over een verschuiving die we middenin meemaken, maar misschien nog niet eens volledig beseffen.
We leven in een tijd waarin niet alleen de technologie verandert, maar ook de manier waarop wij ermee samenwerken. Dat besef begon voor mij met een naam die ik even moest opzoeken. Soms heb je maar één klein moment nodig om te zien dat de wereld ongemerkt een andere kant is opgegaan.
